คือเรามีโรคประจำตัวอยู่แล้วคือโรคไทรอยด์ ซึ่งส่งผลต่อการใช้ชีวิตประจำวันของเรา มีช่วงที่เครียดมาก แต่ก็ใช้ชีวิตเหมือนคนปกติทั่วไป
จขกท. อายุยังน้อย อายุแค่ 16 เอง มีช่วงมัธยมต้น ที่เราพึ่งย่ายโรงเรียนใหม่ สิ่งแวดล้อมใหม่ เราก็พยายามจัดสรรชีวิตตัวเองให้ดีที่สุด ให้ดีกว่าที่ผ่านมา ส่วนตัวเคยเป็นเด็กกิจกรรมผ่านมาหมดทุกอย่าง และก็จะพยายามทำให้ดีกว่าเดิม ทั้งเรื่องการเรียน และกิจกรรม ส่วนตัวคิดว่าตัวเองหน้าตาดี แต่พอมีโรคประจำตัวก็ทำให้สภาพร่างกายดูแย่ลง พยายามหาวิธีการต่างๆ เพื่อผลักดันตัวเอง เพราะตั้งแต่เด็กเคยเป็นคนที่มีแต่คนต้องการมาตลอด ไปมาทุกที่ และเป็นเพื่อนกับทุกคน เราแสดงภาพลักษณ์ตัวเองให้ดูดีมาตลอดบางทีก็อึดอัด
แต่แล้วพอเจอที่ใหม่ก็รู้สึกว่ามีแต่คนมองข้าม ทุกอย่างไม่เหมือนเก่า ถึงแม้จะแสดงออกมาให้ดูแล้วก็ตาม เรามีเพื่อนคนนึง ซึ่งเธอคนนี้เป็นคนร่าเริงมาก การเรียนเธอใช้ได้เลย อยู่โรงเรียนเก่าเธอก็เคยเป็นเด็กกิจกรรมเหมือนกัน เธอดูเป็นที่สนใจ และมีแต่คนใส่ใจเธอ เธอมีเพื่อนเยอะมาก ถึงแม้นางจะไม่ได้น่าตาดีมาก แต่ยอมรับว่านางน่ารัก คุยได้กับทุกคน แต่เราไม่เลย และเธอก็คือเพื่อนสนิทของเราเลยด้วย
พอเข้า ม.3 ซึ่งเป็นช่วงที่เราต้องเลือกว่าจะไปทางไหน จขกท.ทะเยอทะยานมาก เพราะอยากจะทำให้ได้ทั้งหมด ซึ่งทำไม่ได้เลยซักอย่าง มันเละเทะหมด มันไม่เหมือนที่เคยวาดฝันไว้ ช่วงปิดเทอมพยายามที่จะเปลี่ยนแปลงบ้าน ทำความสะอาด และพยายามเปลี่ยนแปลงทุกอย่างให้เปลี่ยนเป็นคนใหม่
ช่วงปิดเทอม เกิดอาการกดดัน เก็บกด และเครียดเป็นอย่างมาก ทำให้เก็บตัว และได้ยินอะไรแปลกๆ อารมณ์แปรปรวน จนในที่สุดก็เกิดอาการหลอนคิดไปไกล หนักๆ เข้าร้องไห้อยากไปหาหมอ พ่อแม่พาไปหาหมอ ไปทำบุญนู่นนี่ พอกินยาได้ซักระยะอาการก็ทุเลาลง
ม.4 เราไม่ได้เรียนต่อสายสามัญ เราตัดสินใจไปเรียนสายอาชีพ ซึ่งคาดว่าจะไม่เคร่งเครียดอะไร และตอนนี้ชีวิตก็ดีขึ้นเรื่ิอยๆ ได้พบเพื่อนๆ คุณครูใหม่ๆ ที่เข้าใจเรา จขกท. เป็นสาวบัญชีอยู่ ปวช. ปี 1 ค่ะ
--------ยาวไม๊ค่ะ ---------
คนเป็นโรคซึมเศร้า?
จขกท. อายุยังน้อย อายุแค่ 16 เอง มีช่วงมัธยมต้น ที่เราพึ่งย่ายโรงเรียนใหม่ สิ่งแวดล้อมใหม่ เราก็พยายามจัดสรรชีวิตตัวเองให้ดีที่สุด ให้ดีกว่าที่ผ่านมา ส่วนตัวเคยเป็นเด็กกิจกรรมผ่านมาหมดทุกอย่าง และก็จะพยายามทำให้ดีกว่าเดิม ทั้งเรื่องการเรียน และกิจกรรม ส่วนตัวคิดว่าตัวเองหน้าตาดี แต่พอมีโรคประจำตัวก็ทำให้สภาพร่างกายดูแย่ลง พยายามหาวิธีการต่างๆ เพื่อผลักดันตัวเอง เพราะตั้งแต่เด็กเคยเป็นคนที่มีแต่คนต้องการมาตลอด ไปมาทุกที่ และเป็นเพื่อนกับทุกคน เราแสดงภาพลักษณ์ตัวเองให้ดูดีมาตลอดบางทีก็อึดอัด
แต่แล้วพอเจอที่ใหม่ก็รู้สึกว่ามีแต่คนมองข้าม ทุกอย่างไม่เหมือนเก่า ถึงแม้จะแสดงออกมาให้ดูแล้วก็ตาม เรามีเพื่อนคนนึง ซึ่งเธอคนนี้เป็นคนร่าเริงมาก การเรียนเธอใช้ได้เลย อยู่โรงเรียนเก่าเธอก็เคยเป็นเด็กกิจกรรมเหมือนกัน เธอดูเป็นที่สนใจ และมีแต่คนใส่ใจเธอ เธอมีเพื่อนเยอะมาก ถึงแม้นางจะไม่ได้น่าตาดีมาก แต่ยอมรับว่านางน่ารัก คุยได้กับทุกคน แต่เราไม่เลย และเธอก็คือเพื่อนสนิทของเราเลยด้วย
พอเข้า ม.3 ซึ่งเป็นช่วงที่เราต้องเลือกว่าจะไปทางไหน จขกท.ทะเยอทะยานมาก เพราะอยากจะทำให้ได้ทั้งหมด ซึ่งทำไม่ได้เลยซักอย่าง มันเละเทะหมด มันไม่เหมือนที่เคยวาดฝันไว้ ช่วงปิดเทอมพยายามที่จะเปลี่ยนแปลงบ้าน ทำความสะอาด และพยายามเปลี่ยนแปลงทุกอย่างให้เปลี่ยนเป็นคนใหม่
ช่วงปิดเทอม เกิดอาการกดดัน เก็บกด และเครียดเป็นอย่างมาก ทำให้เก็บตัว และได้ยินอะไรแปลกๆ อารมณ์แปรปรวน จนในที่สุดก็เกิดอาการหลอนคิดไปไกล หนักๆ เข้าร้องไห้อยากไปหาหมอ พ่อแม่พาไปหาหมอ ไปทำบุญนู่นนี่ พอกินยาได้ซักระยะอาการก็ทุเลาลง
ม.4 เราไม่ได้เรียนต่อสายสามัญ เราตัดสินใจไปเรียนสายอาชีพ ซึ่งคาดว่าจะไม่เคร่งเครียดอะไร และตอนนี้ชีวิตก็ดีขึ้นเรื่ิอยๆ ได้พบเพื่อนๆ คุณครูใหม่ๆ ที่เข้าใจเรา จขกท. เป็นสาวบัญชีอยู่ ปวช. ปี 1 ค่ะ
--------ยาวไม๊ค่ะ ---------